Jako psychoterapeuta ACT w Warszawie na Woli pracuję
z młodzieżą i osobami wchodzącymi w dorosłość.
Bez naprawiania człowieka. Z uważnością na to, co boli,
i konkretnym pytaniem: jaki następny krok ma sens?
Odpowiadam w ciągu 3 dni roboczych. Także wtedy, gdy nie mam miejsca.
pracy z ludźmi
na salach, w aulach i w gabinecie
podczas realizacji autorskich programów: „Kurs na Wartości” i DNA-V
referencji od organizacji, z którymi pracowałem
Nie musisz czytać całej strony, żeby dowiedzieć się, czy to jest miejsce dla Ciebie.
Lęk, obniżony nastrój, ADHD, spektrum, zachowania ryzykowne albo poczucie, że dorosłość zaczęła się bez instrukcji.
Najpierw możemy spokojnie ustalić, co się dzieje i czy psychoterapia jest właściwym pierwszym krokiem.
Warsztaty, szkolenia i superwizja, po których zostaje coś więcej niż slajdy i posmak kawy.
Pierwsze spotkanie nie jest egzaminem ani deklaracją na pół życia. To rozmowa, po której obie strony wiedzą trochę więcej.
Jedno albo dwa zdania wystarczą. Nie potrzebuję przez formularz diagnozy, całej historii i segregatora wyników.
Pierwsze spotkanie trwa do 60 minut. Przy osobie niepełnoletniej zaczynam od rozmowy z rodzicem lub opiekunem albo potrzebuję pisemnej zgody.
Powiem wprost, czy mogę pomóc, jak widzę dalszą pracę i co zrobić, jeśli potrzebne będzie inne wsparcie.
Można napisać o sobie naprawdę dużo. Wolę zostawić trochę miejsca osobom i instytucjom, z którymi pracowałem.
Czasem o psychoterapii. Czasem o młodzieży i dorastaniu. Czasem o życiu, które nijak nie chce się zmieścić w jednej kategorii.
Gdyby ten rok szkolny był wystawiony na Allegro, recenzje byłyby podzielone. Trochę o ciele, które potrafi powiedzieć „dość”, o byciu wszędzie i o tym, co zostaje, kiedy człowiek w końcu trochę zwalnia.
Trzy lata, 1096 dni i kilka rzeczy, których nie da się nauczyć z prezentacji. O żałobie, przyszłości i tym dziwnym momencie, kiedy orientujesz się, że jednak planujesz jutro.
O miejscu, w którym nie trzeba być dzielną osobą cały czas. I o tym, po co stworzyliśmy gabinety na Dzielnej.
Wystarczy wiedzieć, że tak jak jest, nie bardzo da się już dalej. Resztę można nazwać w rozmowie.
